“Geceydi…
Seni bana ,  beni hayata bağlayan.
Az sonra tükenecek zaman
Gece yollarını ayıracaktı günden
Gözleri buğulu bir biçimde.”

O yüzden hüzünlüydü gece…
Gündüz ise  güneşini artık eskisi gibi göstermiyordu.
Bulutların arasında gizler olmuştu.

Bir sabah uyandığımda ,

Düşlerimde yer alan uçurtmadan gökyüzüne salınmıştı bir tane.

İçinde mutluluk barındıran , kırgınlığın yitik düşleri kucağında , masumane sevgiler barındıran uçurtma.

“Biraz tebessüm etmeyi bekliyorlar
Bulutlar arasında bin bir tane rengârenk düşsel uçurtmalar.
Düşmeyi bekliyorlar ,
Senli düşüşlerinin çığlıklarında ki sahneme ve dilime…”

Gelişleri özlemek

Sonra aynanın karşısına geçIP sensiz cümlelerde seni aramak
Yalnızlığı senin varlığınla körüklemek
Ve Hayal etmek senli sahnelerin tozunu
Hissetmek teninin kokusunu
Sadece seni dilemek

“Arıyorum şimdi , ayak izlerini
Geçtiğin topraklarda.
Olmadığımız biz[li] gösterilerde
Şimdilerde , isyanlarda ki yüreğimde
Sana dair senaryoları kabul etmeyeceğim sahneme…”

“..Bu seferki oynum da yer vermeyeceğim bakışlarına , tenine ve nefesine…”

Gözlerindeki beni hatırlamayacağım.
Ya da ellerime yağan karı eritmeni.
Üşütmeyecek yokluğun,
Şehrine gelmeyeceğim ,
Dokunmayacağım hasret kokan tenine.
Almayacak artık kalemim ve kâğıdım seni hiç bir kareye.

Yazılmayacak artık sana dair..
Hiç bir cümle..
Hiç bir kelime..
Hiç bir hece..
Hiç bir harf..
Hiç bir…
Hiç…

Alıntı: kaynak yok